Kazachstański naukowiec Galimzhan Gabdreshov wprowadza rewolucyjne rozwiązania, które znacznie ułatwiają życie osobom niewidomym nie tylko w jego kraju, ale także na całym świecie. Jego innowacyjne pomysły wywołały sensację, umożliwiając niewidomym obywatelom Kazachstanu samodzielne podpisywanie dokumentów, dokonywanie transakcji bankowych oraz wykonywanie innych czynności bez potrzeby pomocy osób trzecich.
Gabdreshov opracował spektakularne rozwiązanie, które pozwala osobom niewidomym podpisywać dokumenty za pomocą specjalnie zaprojektowanej maszyny i plastikowej matrycy. Ta innowacyjna technologia umożliwia osobie z dysfunkcją wzroku umieszczenie swojego podpisu samodzielnie, używając długopisu do wypełnienia otworów w matrycy. To oznacza, że niewidomi mieszkańcy Kazachstanu nie muszą już polegać na pomocy innych osób, gdy chodzi o formalności i transakcje.
Kategoria: Artykuły
Korea: Muzeum Narodowe otwiera wyjątkową Salę „Pięć Zmysłów” Dla Osób Niewidomych
Muzeum Narodowe Korei wychodzi naprzeciw potrzebom osób z wadami wzroku, wprowadzając nowatorską inicjatywę – „Sala Pięciu Zmysłów”. Ta przełomowa ekspozycja o powierzchni 157,54 metra kwadratowego jest dedykowana osobom niewidomym, umożliwiając im niezwykłe doświadczenie sztuki i historii za pomocą wszystkich pozostałych zmysłów. Celem muzeum jest otwarcie tej unikalnej przestrzeni we wrześniu br.
Głównym punktem „Sali Pięciu Zmysłów” są dwa krajowe skarby – statuy Bangasayusang (Bodhisattwa Kontemplacyjny), które zostały ustawione obok siebie. W ramach wystawy stworzono specjalną przestrzeń zatytułowaną „Sala Kontemplacji”, która zdobyła ogromne uznanie odwiedzających od momentu jej otwarcia w listopadzie 2021 roku, przyciągając około miliona osób.
Co sprawia, że ta ekspozycja jest tak wyjątkowa? W przeciwieństwie do tradycyjnych muzealnych pomieszczeń z ostrzegawczymi napisami „Nie dotykaj skarbu”, „Sala Kontemplacji” pozwala osobom niewidomym na swobodne dotykanie i odczuwanie eksponatów. Zamiast prawdziwych skarbów narodowych, umieszczono tam 30 modeli buddyjskich posągów, w tym dwie statuy Bangasayusang w ich pierwotnym rozmiarze i materiale oraz 16 miniatur. Dzięki temu osoby z wadami wzroku mają możliwość wejścia w interakcję z dziełami sztuki i poczucia ich kształtu i faktury.
Aby wzmocnić wrażenia, muzeum specjalnie nasączyło wystawę wyjątkowo przygotowanym kadzidłem, które tworzy atmosferę związaną z naturą. To połączenie dotyku, zapachu i dźwięków zapewnia niesamowite doświadczenie, które ożywia historię i sztukę dla osób z wadami wzroku.
Jest to pierwszy przypadek, kiedy jakiekolwiek muzeum narodowe na świecie urządza stałą ekspozycję dla osób niewidomych. Muzeum Narodowe Korei wzięło pod uwagę głosy 30 osób niewidomych, w tym pana Lee, który pełnił rolę doradcy i recenzenta, aby wspólnie zaprojektować tę przestrzeń. Jego opinia, że dla pełni kontemplacji ważne jest osobiste doświadczenie, bez przewodnika, znalazła odzwierciedlenie w działaniach muzeum. Dlatego też opracowano audioprzewodnik zawierający wskazówki do wystawy oraz opisy eksponatów, dzięki któremu osoby z wadami wzroku mogą samodzielnie cieszyć się bogactwem prezentowanych zbiorów.
Jang Eun-jeong, szefowa działu edukacji w Muzeum Narodowym Korei, wyraziła zdziwienie dowiadując się, że muzea stanowią jedno z najmniej preferowanych miejsc wycieczek dla uczniów niewidomych. Jest to także jedna z przyczyn, dla których powstała wystawa „Sala Kontemplacji”, aby zmienić ten stan rzeczy i sprawić, że muzea staną się bardziej dostępne dla osób z różnymi niepełnosprawnościami.
Inicjatywa „Sali Pięciu Zmysłów” to krok w kierunku bardziej inkluzywnego podejścia do kultury i sztuki, otwierając nowe horyzonty dla osób niewidomych i podnosząc świadomość społeczeństwa na temat potrzeb osób z wadami wzroku w dziedzinie kulturalnej i edukacyjnej. Otwarcie tej nowej wystawy w muzeum zapowiada się jako doniosłe wydarzenie, które poszerzy horyzonty wszystkich odwiedzających, niezależnie od ich zdolności wzrokowych.
Dlaczego 35 letnia kobieta mieszka z narcystyczną matką?
Autor: Ewa Domańska
Pozostawanie dorosłych kobiet przy matce, to częste zjawisko. Opóźniony proces usamodzielniania się może mieć podłoże zarówno materialne, tj. ekonomiczne, bytowe, socjalne, czyli model zakładający życie w luźnych związkach lub w samotności, czy też z braku zdolności psychicznych. Właśnie ten czynnik będzie stanowił przedmiot zainteresowań niniejszego artykułu. Jak sugeruje sformułowanie tematu widoczna jest zależność po między matką i córką. Narcystyczna matka posiada negatywne konotacje. Dlaczego więc córka decyduje się na uwikłanie w tej relacji? Co powoduje, że nie ma siły odejść? To problem złożony. Owa bezsilność może być uwarunkowana mocno zakorzenionymi przekonaniami o bezradności, brakiem wiary w lepszą perspektywę, czy też próbą dźwigania bagażu, z którym nie potrafi sobie poradzić. W przypadku istniejącego problemu należy przeanalizować narcystyczną postawę matki, jak i zależną osobowość córki. Ponadto warto zwrócić uwagę czy powyższe postawy wystarczająco definiują problem i czy można na pewno je potraktować jako dokładną diagnozę. Jeśli nie, to dlaczego?
Kolejnym ważnym krokiem jest próba opracowania strategii, która pomorze córce zauważyć i rozwiązać problem, co w konsekwencji zaowocuje odzyskaniem wiary w siebie. Osobowości zależne uważają się za nieudolne, boją się podejmowania decyzji, czy nawet czynienia małych samodzielnych kroków ponieważ czują się bezradne. Kobiety pozostające pod kloszem matek przeważnie wstydzą się zwrócić się do terapeuty o pomoc.
„Zachodzi u nas mechanizm wyparcia, czyli zepchnięcia z obszaru świadomości do obszaru nieświadomości wszystkich treści, które są uciążliwe, nieprzyjemne.
Na żadnym etapie rozwoju, począwszy od dziecka, nie kształtuje się w nas umiejętności mówienia o sobie. Dziecko ma słuchać. Dziecko nie może artykułować swoich potrzeb. Ma wykonywać polecenia.
Żyjemy w kulcie estetyki kobiecej – płeć piękna jest delikatna, szlachetna, wrażliwa.
Od wieków wpajano dzieciom, że matkę należy szanować. Poza tym mama (bo mówiąc o niej, raczej używamy tego słowa) kocha nas miłością bezgraniczną. Matczyna miłość jest pełna poświęcenia, może góry przenosić!
W Europie od tysięcy lat, czy nam się podoba, czy nie, żyjemy w kulturze chrześcijańskiej, a w niej, jak wiadomo, obowiązuje kult Matki Boskiej. Jej figura jest tak silna, że doszło do zbiorowej nadinterpretacji: każda matka równa się Boska. A boskość to jest sacrum, którego szargać nie wolno”.
Jak dodaje Suzan Forward w książce „Toksyczne matki”: „Większość społeczeństw gloryfikuje matki, tak jakby zwykły biologiczny akt wydania dziecka na świat automatycznie pociągał za sobą najwznioślejsze uczucia. A to po prostu nieprawda. Nie istnieje magiczny pstryczek, którego naciśnięcie włączałoby osławiony „instynkt macierzyński” niczym żarówkę i dawało pewność, że każda kobieta, nawet zaburzona emocjonalnie, natychmiast nawiąże więź ze swoim dzieckiem, będzie umiała rozpoznać i zaspokoić jego potrzeby i otoczy je życiodajną, czułą opieką. … fantazją jest odruchowe stawianie znaku równości między macierzyństwem a zdrową miłością do dziecka.”
Ponadto W konsekwencji córki ubolewają nad brakiem wsparcia w najbliższym otoczeniu. Nikt im nie wierzy. Często słyszą od rodziny „Jak możesz mówić tak o swojej matce”, „Twoja matka nie zasługuje na takie oskarżenia”. Znajomi z zewnątrz zachwycają się matką mówiąc: „Co Ty chcesz od swojej matki? Przecież to fantastyczna kobieta. Chciałabym mieć taką matkę.” Od partnera również nie uzyskują oczekiwanego wsparcia słyszą: „Nie pozwól sobie wejść na głowę”, „Daj sobie z nią spokój”, „Ona taka jest i będzie”. Szukając ukojenia u księdza faszerowane są mądrościami pt.: „Czcij Ojca swego i Matkę swoją”, „Powinna Pani wybaczyć swojej Mamie”.
Wspomnieć należy również o niedokształconych terapeutach, którzy potrafią dobić następującymi stwierdzeniami:
„To wszystko przeszłość – nie może pani ciągle patrzeć wstecz.
Przejdźmy do tego, co dzieje się tu i teraz.
Czy nie jest pani zbyt surowa dla matki? Ona też ma swoje problemy.
Chyba nie chce pani przez resztę życia użalać się nad sobą.
Musi pani wybaczyć, zapomnieć i pójść własną drogą.”
Trudno sobie wyobrazić większą ignorancję. Powyżej opisane sytuacje pogrążają, potęgują lęk, poczucie winy, obniżają samoocenę, co doprowadza do rezygnacji z życia. Najczęściej stosowanym rozwiązaniem przez kobiety jest stawianie się w pozycji ofiary. Choć nie ulega wątpliwości, że są pokrzywdzone, to problem sam nie zniknie.
Czternastka będzie na stałe! Prezydent podpisał ustawę
Ustawa o kolejnym dodatkowym rocznym świadczeniu pieniężnym dla emerytów i rencistów określa warunki nabycia przez osoby uprawnione prawa do dodatkowego świadczenia pieniężnego, zwanego potocznie „czternastą emeryturą”. Świadczenie to ma przysługiwać na stałe, corocznie, nie zaś epizodycznie jak w latach 2021-2022. Jest to kolejne świadczenie pieniężne dla emerytów i rencistów (ograniczone do osób, których emerytura lub renta mieści się w określonych w ustawie kryteriach) obok dodatkowego rocznego świadczenia pieniężnego przyznawanego na podstawie ustawy z dnia 9 stycznia 2020 r. o dodatkowym rocznym świadczeniu pieniężnym dla emerytów i rencistów (Dz. U. z 2022 r. poz. 2575).
Osobami uprawnionymi do dodatkowego rocznego świadczenia będą osoby, które w ostatnim dniu miesiąca poprzedzającego miesiąc wypłaty dodatkowego świadczenia mają prawo do:
Irlandia: Innowacyjne Fotografie 3D Studentki Emily McEvoy Dla Osób Niewidomych
Uniwersytet Ulster’s Belfast School of Art niedawno odbył swoją coroczną wystawę dyplomową, na której studenci ostatniego roku mieli okazję zaprezentować swoje prace. Jednym z wyróżniających się dzieł było zaskakujące dzieło zatytułowane „Przestrzeń Między” autorstwa studentki fotografii Emily McEvoy.
Okazuje się, że osobista historia Emily McEvoy miała ogromny wpływ na stworzenie tego innowacyjnego projektu. Jej rodzice – jeden z ograniczeniami wzrokowymi, a drugi niewidomy – byli inspiracją do rozwoju takiej formy fotografii, która mogłaby być doświadczona przez osoby niewidome i z ograniczeniami wzroku w sposób nowatorski i dostępny.
McEvoy postanowiła skorzystać z litofanu, materiału przejrzystego i popularnego w XIX wieku, który po odpowiednim uformowaniu w różnych grubościach, podświetlony od tyłu, tworzy obrazy o trójwymiarowym efekcie. Teraz dzięki nowoczesnym narzędziom, konwertuje plik JPEG na plik STL za pomocą specjalnego generatora i przesyła go do druku 3D.
Niezwykła różnorodność grubości materiału litofanowego wpłynęła na dostępność tych fotografii dla osób niewidomych i z ograniczeniami wzroku. Dzięki różnym teksturom, McEvoy stworzyła zdjęcia, które można odczuwać i interpretować dotykiem, co daje nowy wymiar doświadczania sztuki fotograficznej.
Innowacyjna praca Emily McEvoy spotkała się z uznaniem wśród jej rówieśników i branży artystycznej, za co została nagrodzona prestiżowym wyróżnieniem – Jill Todd Photography Award. To z pewnością zwiększy widoczność i potencjalny wpływ jej projektu.
Co dalej? McEvoy została przyjęta na prestiżowy kurs Mistrz Sztuki Fotografii na Uniwersytecie Ulster, gdzie planuje rozwijać swój projekt jeszcze bardziej. Jej marzeniem jest stworzenie fotografii 3D, które będą przyciągać uwagę bez potrzeby dodatkowych wyjaśnień, umożliwiając osobom niewidomym samodzielne docenienie i doświadczenie tej unikalnej formy sztuki.
Przełomowe fotografie 3D Emily McEvoy otwierają nowe możliwości dla osób niewidomych i z ograniczeniami wzroku, pozwalając im na samodzielne doświadczanie i odbiór sztuki fotograficznej. Dzięki wykorzystaniu litofanu i elementów dotykowych, stworzyła serię dzieł sztuki, które doskonale łączą percepcję wzrokową z dotykową. Wyróżniona za innowacyjne podejście, McEvoy ma zamiar dalej rozwijać swój projekt, docierając do szerszej publiczności i wzbogacając życie osób niewidomych za pomocą swojej sztuki.
Filmy z audiodeskrypcją na 17. BNP Paribas Dwa Brzegi
17. BNP Paribas Dwa Brzegi kontynuuje projekt audiodeskrypcji, dzięki któremu wybrane filmy dostępne są dla osób z niepełnosprawnością wzroku. W tym roku w ramach projektu wyświetlane będą cztery filmy, które doskonale prezentują różnorodność festiwalowego programu.
W Polsce jest 1,7 mln osób z niepełnosprawnością wzroku. Dodatkowo szacuje się, że ok. 3 mln osób, szczególnie w starszym wieku lub z różnymi formami dysleksji, ma trudności z pełnym i satysfakcjonującym odbiorem filmu z napisami. Z wiekiem coraz trudniej jest nam nadążać za szybko zmieniającym się tekstem, a także dzielić uwagę pomiędzy ścieżkę napisów a akcją dziejącą się na ekranie.
W naszym kraju do kin wchodzi rocznie około 250 filmów, z czego 80% z nich to produkcje zagraniczne. Dubbingowane są tylko filmy dla dzieci oraz wybrane hity. Pokazy filmów w wersji z audiodeskrypcją są organizowane wyłącznie okazjonalnie w pojedynczych kinach przez środowiska związane z osobami niewidomymi. Osoby ze specjalnymi potrzebami w obszarze wzroku są dziś praktycznie wykluczone z możliwości chodzenia do kina.
„Kino Dostępne” stworzyło aplikację na smartfony, która pozwala odtwarzać audiodeskrypcje i wersje lektorskie z osobistego smartfona widza przy użyciu słuchawek. Aplikacja działa na terenie całej Polski i nie wymaga od kin instalacji żadnego specjalnego wyposażenia. Jest potencjalnie przełomowym narzędziem pozwalającym na masowe udostępnianie audiodeskrypcji w kinach. Krótki film ilustrujący działanie aplikacji znajdziecie Państwo na stronie internetowej: www.kinodostepne.pl.
W ramach współpracy z aplikacją „Kino Dostępne” na 17. BNP Paribas Dwa Brzegi będą dostępne 4 filmy z audiodeskrypcją:
„Dziewczyńskie historie”, reż. Agnieszka Borzym, 29/07/2023, godz. 12:15, Kino We Love Cinema
„Siostrzeństwo świętej sauny”, reż. Anna Hints, 3/08/2023, godz. 11:45, Kino We Love Cinema
„Apolonia, Apolonia”, reż. Lea Glob, 5/08/2023, godz. 12:30, Kino We Love Cinema
„Świat po pracy”, reż. Erik Gandini, 5/08/2023, godz. 15:30, Małe Kino
BNP Paribas Dwa Brzegi — 17. Festiwal Filmu i Sztuki odbywa się w dniach 29 lipca – 6 sierpnia 2023 roku w Kazimierzu Dolnym i Janowcu nad Wisłą.
Różnice w traktowaniu osób z niepełnosprawnościami w Strefie Płatnego Parkowania w Bydgoszczy
Do Rzecznika Praw Obywatelskich wpłynął wniosek ws. Regulaminu Strefy Płatnego Parkowania, załącznika do uchwały Rady Miasta Bydgoszczy z 27 października 2021 r. w sprawie ustalenia strefy płatnego parkowania oraz wysokości opłat za parkowanie i sposobu pobierania tych opłat. Wnioskodawca pisze, że w sposób nieuzasadniony zróżnicowano sytuację osób z niepełnosprawnościami, które mogą wnioskować o wydanie identyfikatora osoby niepełnosprawnej, uprawniającego do darmowego parkowania w Strefie Płatnego Parkowania.
Przyjęto, że osoby z niepełnosprawnością z kartą parkingową mogą bezpłatnie parkować na tzw. kopertach. Inaczej sytuacja wygląda w przypadku zasad ich parkowania na pozostałym obszarze strefy – Regulamin zobowiązuje je bowiem do wyrobienia dodatkowego dokumentu w postaci tzw. identyfikatora osoby niepełnosprawnej. Może go uzyskać osoba mająca kartę parkingową, ale wydaną wyłącznie na podstawie orzeczenia o znacznym stopniu niepełnosprawności z kodem przyczyny 05-R lub 10-N.
Dochodzi tym samym do różnicowania osób z niepełnosprawnością, której wyznacznikiem jest rodzaj i stopień niepełnosprawności. Osoby ze znaczną niepełnosprawnością z kodem przyczyny 05-R lub 10-N mogą bezpłatnie parkować w miejscach, gdzie np. osoby z niepełnosprawnością znaczną, która powstała na skutek innych przyczyn zdrowotnych lub osoby z niepełnosprawnością z kodem przyczyny 05-R lub 10-N, jednak w stopniu umiarkowanym, muszą ponosić opłatę.
Zgodnie z Prawem o ruchu drogowym osobom z niepełnosprawnością znaczną lub umiarkowaną, mającym znacznie ograniczone możliwości samodzielnego poruszania się, osobom z niepełnosprawnością, które nie ukończyły 16 roku życia, mającym znacznie ograniczone możliwości samodzielnego poruszania się oraz placówkom zajmującym się opieką, rehabilitacją lub edukacją wyżej wskazanych osób przysługuje możliwość uzyskania karty parkingowej. Korzystać z niej mogą również kierujący pojazdami przewożącymi osoby niepełnosprawne, które mają kartę parkingową czy pojazdami należącymi do placówek.
Uzupełnienie zawiera ustawa o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych. Zawęża ona katalog osób z niepełnosprawnością w stopniu umiarkowanym, które mogą się ubiegać o wydanie karty parkingowej do osób, u których przyczyna niepełnosprawności oznaczona została symbolem 04-O (choroby narządu wzroku), 05-R (upośledzenie narządu ruchu), 10-N (choroba neurologiczna) lub 07-S (choroby układu oddechowego i krążenia).
Dzięki karcie parkingowej osoby z niepełnosprawnościami z jednej strony mogą nie stosować się do określonego katalogu znaków drogowych, z drugiej – są zwolnione z opłat, co nie obejmuje prawa m.in. do bezpłatnego parkowania. Zasady kosztów parkowania w strefach przekazano bowiem do uregulowania samorządom.
Wprowadzając opłaty abonamentowe oraz opłaty zryczałtowane za postój pojazdów w strefie płatnego parkowania, rada gminy dysponuje znaczną swobodą regulacyjną, jednakże nie może tego zrobić w sposób dowolny. Musi mieć bowiem na uwadze m.in. zasadę równości (art. 32 Konstytucji), z której wynika nakaz jednakowego traktowania podmiotów znajdujących się w zbliżonej sytuacji oraz zakaz różnicowania w tym traktowaniu bez przyczyny znajdującej należyte uzasadnienie w przepisie rangi ustawowej.
Dyskryminacja oznacza natomiast nieakceptowalne tworzenie różnych norm prawnych dla podmiotów prawa, które powinny być zaliczone do tej samej klasy albo nierówne traktowanie podobnych podmiotów prawa w indywidualnych przypadkach, gdy zróżnicowanie nie znajduje podstaw. Dla oceny danej sytuacji jako dyskryminacji istotne jest określenie kryterium zróżnicowania, a także ocena zasadności jego wprowadzenia.
Wydaje się zatem, że jeżeli samorząd podejmuje inicjatywę wprowadzenia tzw. zerowego abonamentu w stosunku do osób z niepełnosprawnościami z kartą parkingową, to powinien objąć nią osoby, które na mocy przepisów ustawowych są uprawnione do jej otrzymania. Nie wolno przy tym zapominać, że chodzi o grupę o szczególnych potrzebach w zakresie m.in. transportu do podmiotów leczniczych, placówek rehabilitacji czy oświatowych – nierzadko oddalonych od miejsca zamieszkania.
Zastępca Rzecznika Praw Obywatelskich Valeri Vachev zwraca się do prezydenta Bydgoszczy o wyjaśnienie powodów zróżnicowania sytuacji osób z niepełnosprawnościami ze względu na rodzaj ich niepełnosprawności przy ustalaniu katalogu osób uprawnionych do identyfikatora osoby niepełnosprawnej.
Specjalne udogodnienia w pociągach dla Pomorza Zachodniego; pomogą fundusze europejskie
Szersze fotele dla kobiet w ciąży, wydzielone miejsca dla osób ze spektrum autyzmu, więcej stanowisk na rowery, poszerzone drzwi, fluorescencyjne piktogramy – to tylko niektóre z nowości w pociągach zamówionych przez Województwo Zachodniopomorskie – poinformował Urząd Marszałkowski. Zakup nowych składów o wartości ponad 130 mln zł w 85 proc. zostaną sfinansowane ze środków unijnych.
Zarząd województwa zachodniopomorskiego podpisał umowę z NEWAG SA na dostawę czterech nowych elektrycznych zespołów trakcyjnych. Kontrakt opiewa na ponad 130 mln zł. Dofinansowanie z funduszy europejskich wyniesie do 85 proc. wartości zamówienia. Pojazdy mają pojawić się na torach do listopada 2025 r.
Są wyniki ostatniego naboru w programie „Ośrodek Wsparcia Architektury Dostępnej”
Państwowy Fundusz Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych ogłosił wyniki ostatniego naboru w programie „Ośrodek Wsparcia Architektury Dostępnej”. Wsparcie otrzymają 32 podmioty.
PFRON podał wyniki trzeciego naboru uzupełniającego do programu „Ośrodek Wsparcia Architektury Dostępnej (OWDA) – kompleksowe usługi w zakresie dostępności architektonicznej dla podmiotów publicznych”. Był to ostatni etap rekrutacji do udziału w projekcie, w którym mogły wziąć udział m.in. jednostki samorządu terytorialnego oraz ich jednostki organizacyjne.
Japonia: Przełomowy robot przewodnik dla niewidomych – „AI Suitcase” ułatwi podróżowanie
Japońscy badacze i innowacyjne firmy połączyły siły, aby stworzyć unikalnego robota przewodnika dla osób niewidomych – „AI Suitcase”. Ta zaawansowana technologia asystująca przeszła niedawno swoje pierwsze testy za granicą, wzbudzając ogromne zainteresowanie i rozpoczynając dyskusje na temat jej potencjalnych praktycznych zastosowań.
Podczas wydarzenia w marcu w hotelu w Anaheim, Kalifornia, anglojęzyczny głos urządzenia z telefonu komórkowego ogłosił: „System uruchomiony. Wybierz cel podróży.”
Konferencja Technologii Pomocniczych CSUN, gdzie „AI Suitcase” został zaprezentowany, odbyła się w marcu 2023 roku w Anaheim, Kalifornia. (Kyodo)
Hector Elias, niewidomy pracownik jednej z głównych amerykańskich instytucji finansowych, miał okazję wziąć udział w testach. Chwycił za uchwyt małej walizki na czterech kołach, która stała się dla niego przewodnikiem, gdy ruszył z pokoju na gościnnym piętrze hotelu.
W ramach testu zespół projektowy wyznaczył cel podróży jako pokój dla gości kilkadziesiąt metrów dalej. Gdy robotyczna walizka trafi do użytku, użytkownicy będą mieć nadzieję, że będą mogli obsługiwać ją za pomocą swoich własnych aplikacji na smartfony.
By skręcić w prawo na korytarz, przycisk po prawej stronie uchwytu wibrował, ostrzegając Eliasa o zmianie kierunku. Gdy na drodze pojawiła się sprzątaczka, system wykrył jej obecność i zatrzymał się. Elias wyraził zadowolenie z przebiegu testu, mówiąc: „Następnym razem chciałbym spróbować tego w Disneylandzie tutaj w pobliżu.”
Chieko Asakawa, twórczyni „AI Suitcase”, jest czołową inżynierką w IBM Corp. i obecnie dyrektorką Muzeum Narodowego Nauki i Innowacji w Tokio (Miraikan). W projekcie uczestniczy czterech producentów, w tym firma Omron Corp. z siedzibą w Kioto.
AI Suitcase oferuje funkcje przewyższające tradycyjne systemy przewodników na smartfony, zapewniając użytkownikom większe bezpieczeństwo i świadomość otoczenia. Dzięki śledzeniu ruchów użytkownika, ta samojezdna walizka gwarantuje płynną nawigację, a jej zintegrowane czujniki oceniają otoczenie.
Asakawa, która straciła wzrok w wieku 14 lat w wyniku wypadku, marzy o przyszłości, w której osoby niewidome będą mogły „spacerować po muzeach i cieszyć się podróżowaniem samodzielnie”.
Amos Miller, prezes przedsiębiorstwa branży informatycznej i były inżynier Microsoft Corp., który również jest niewidomy, był pod wrażeniem. Po wydarzeniu powiedział: „Korzyść z systemu, który prowadzi cię do celu, zwłaszcza w nieznanych miejscach, jest ogromna”.
Asakawa i jej zespół projektowy przeprowadzili serię testów technologii w miejscach takich jak Miraikan i Coredo Muromachi – ruchliwy kompleks handlowy w tokijskiej dzielnicy Nihombashi.
Decyzja o przeprowadzeniu publicznych testów za granicą wynika z poczucia pilnej potrzeby uczynienia tej technologii dostępną nie tylko w Japonii, ale także na arenie międzynarodowej.
„Asakawa powiedziała, że jest jeszcze wiele do zrobienia”, ale perspektywa takiego innowacyjnego i zaawansowanego robota przewodnika wzbudza optymizm wśród osób niewidomych na całym świecie.
Przełomowy „AI Suitcase” obiecuje zrewolucjonizować podróżowanie dla osób niewidomych, oferując nie tylko wsparcie i bezpieczeństwo, ale także możliwość samodzielnego zwiedzania miejsc, które dotąd były dla nich niedostępne.