Czwarta edycja Dolnośląskiego Festiwalu Improwizacji Teatralnej DOLi odbywać się będzie w dniach 8-11 września 2022 na scenie w podwórku Impartu! W programie festiwalu znajdziemy spektakle oraz warsztaty improwizacji.
Festiwal DOLi powstał w 2018 roku. Został zainicjowany przez Joannę i Artura Jóskowiaków, wrocławskich improwizatorów znanych z występów w grupie Improkracja.
Pierwsza edycja odbyła się w klubie Firlej, a na scenie można było zobaczyć znane grupy ze stolicy Dolnego Śląska. Od tego czasu festiwal nabrał rozmachu i na stałe wpisał się do kulturalnego kalendarza Wrocławia.
Rozpoczęciem drugiego dnia festiwalu będzie “Spektakl z…” – improwizatorzy z różnych grup z całej Polski grać będą sceny do inspiracji, które otrzymają od tajemniczego gościa specjalnego. Następnie na scenie zobaczymy “Egzamin do szkoły teatralnej” – czyli komediową wariację na temat zadań egzaminacyjnych, które muszą przechodzić kandydaci do szkół artystycznych. Aktorzy z Teatru Muzycznego Capitol będą zadawali zadania aktorskie improwizatorom, a oni na podstawie tych inspiracji zagrają serię krótkich scen. Spektaklem zamykającym wieczór będzie “Benefis” wymyślonej przez publiczność fikcyjnej postaci. Zobaczymy muzyczny przegląd jej całego życia (ważnych momentów), które na bieżąco śpiewający improwizatorzy będą uzupełniać anegdotami i ciekawostkami zaczerpniętymi od widowni. Czyli zaskakujące, muzyczne show kierowane sugestiami publiczności.
Dwa pierwsze spektakle będą opatrzone audiodeskrypcją dla osób niewidomych oraz słabowidzących.
Bilety na wyżej wymienione spektakle można zakupić na portalu Eventim.pl, a zostaną one odegrane na scenie w podwórku wrocławskiego Impartu przy ulicy Mazowieckiej 17. Czytaj dalej →

Budżet obywatelski to nieformalny zwrot określający wydzieloną część budżetu samorządu terytorialnego (najczęściej budżetu miasta), w ramach którego wyznaczona odgórnie kwota wydatków przeznaczona jest na inicjatywy i projekty inwestycyjne bezpośrednio zgłaszane przez społeczeństwo lokalne (indywidualnie lub przez odpowiednie organizacje).
Miasta, które jako jedne z pierwszych wprowadziły budżet obywatelski to Sopot, Bydgoszcz, Elbląg. Od 2013 roku budżety obywatelskie wdrażane są w bardzo wielu miastach i gminach w Polsce.
W wielu miastach zgłaszanie projektów obywatelskich zostało zakończone i są one obecnie weryfikowane. W następnym etapie mieszkańcy miast będą głosować na – ich zdaniem – najlepsze projekty, a te spośród nich, które otrzymają najwięcej głosów, zostaną sfinansowane w następnym roku kalendarzowym.
Wiele wśród zgłaszanych projektów zakłada wdrożenie udogodnień dla osób z niepełnosprawnościami w przestrzeni miejskiej. To np. budowa sensorycznego placu zabaw, budowa windy w którymś z budynków czy sfinansowanie opieki wytchnieniowej.
Specjalnie dla Was sprawdziliśmy, jakie projekty z myślą o osobach z niepełnosprawnością zostały złożone w kilku miastach w Polsce. Czytaj dalej →

Pod hasłem „Jedna chwila…” od 6 do 10 września w Koszalinie
odbywać się będzie 19. Europejski Festiwal Filmowy Integracja Ty i Ja.
W sumie pokazanych zostanie czterdzieści filmów dokumentalnych, fabularnych i amatorskich produkcji m.in. francuskiej, włoskiej, polskiej, szwedzkiej, niemieckiej, angielskiej, tajwańskiej czy kanadyjskiej.
Co roku w ramach Festiwalu goszczą w Koszalinie aktorzy, reżyserzy, scenarzyści, krytycy filmowi, wykładowcy, ludzie kultury i mediów.
Corocznie Małe Festiwale Ty i Ja goszczą w ponad trzydziestu miejscowościach Polski, a festiwalowe filmy wyświetlają kina studyjne w kilkunastu największych miastach w kraju.
W tym roku o statuetki Motyla 2022 powalczy 15 filmów dokumentalnych, 13 fabularnych i 6 amatorskich. W jury konkursu w tym roku zasiądą: Piotr Głowacki (przewodniczący), Bartosz Blaschke, Anna Dzieduszycka oraz Iwona Siekierzyńska.
W ramach tegorocznego Festiwalu odbędzie się również szereg wydarzeń towarzyszących. Wśród nich będzie m.in. wystawa prac powstałych w ramach Fotokonforntacji, odbywających się w Dźwirzynie, gdzie spotkali się fotograficy oraz modele z niepełnosprawnościami. Jak twierdzi Wojciech Szwej – twórca Fotokonfrontacji, tegoroczne prace są efektem wyzwania podjętego przez artystów w poszukiwaniu nowych pomysłów estetycznych, starciem silnych osobowości po obu stronach obiektywu. Rezultaty pokazują jak różnie można rozumieć i starać się przełożyć na obraz temat niepełnosprawności artystycznie, kreatywnie i odważnie. Każda praca to osobna historia, a cała wystawa stanowi opowieść o pięknych, silnych i inspirujących ludziach.
Drugą wystawą zaprezentowaną w ramach Festiwalu będzie wernisaż prac Stanisława Składanowskiego z Gdańska, który w sierpniu 1980 brał udział w strajkach, które dokumentował fotograficznie. Po wprowadzeniu stanu wojennego wykonywał zdjęcia demonstracji oraz zajść ulicznych w Gdańsku i Gdyni. Jest autorem m.in. słynnego zdjęcia Lecha Wałęsy skaczącego przez płot.
Podobnie jak w latach ubiegłych, Festiwalowi towarzyszyć będzie również konferencja, w tym roku, pod hasłem „Psychologiczne aspekty niepełnosprawności” zorganizowaną we współpracy z Fundacją Na Rzecz Rozwoju Audiodeskrypcji Katarynka z Wrocławia. Odbędzie się ona 7 września i oparta będzie na konkretnych przykładach i na życiowej praktyce. Zorganizowane zostaną cztery panele tematyczne, których punktem wyjścia będzie prezentacja tzw. „żywego przykładu” czyli osoby z niepełnosprawnością (po wypadku, nagłej chorobie etc.).
Opiekunem merytorycznym jest prof. Wojciech Otto, filmoznawca, profesor UAM, dyrektor Instytutu Filmu, Mediów i Sztuk Audiowizualnych.
6 września, podczas inauguracji Festiwalu, odbędzie się także koncert Grzegorza Płonki, którego to historia była inspiracją do filmu „Sonata” w reżyserii Bartosza Blaschke. Film zostanie wyświetlony po koncercie artysty. Czytaj dalej →

Projektantki uwielbiają przeprowadzać metamorfozy ogrodów, ale podczas nagrań do programu zadanie nie jest łatwe, bo na to, by zmienić – często diametralnie – przydomową przestrzeń, mają zaledwie trzy dni. Mobilizacja jest więc bardzo duża, niezależnie od tego, co zastaną na miejscu. Problemem nie jest dla nich zaniedbany teren czy też nieustawna przestrzeń. Z pasją tworzą przytulne zielone zakątki i robią wszystko, by ich użytkownicy czuli się komfortowo.
Izabela Szarmach i Olga Piórkowska przyznają, że najtrudniejszą realizacją w projekcie przygotowanym dla HGTV Home & Garden było zaprojektowanie sensorycznego ogrodu dla niewidomych chłopców – Mikołaja i Macieja. Podczas nagrań emocje udzieliły się wszystkim. W tym odcinku nie brakowało więc wzruszeń.
– Chyba ostatni odcinek był dla nas najtrudniejszy psychicznie. Trafiłyśmy na niesamowitą rodzinę z dwójką niewidomych chłopców. Na planie wszyscy płakali, cała produkcja, operatorzy – mówi Izabela Szarmach, projektantka ogrodów, prezenterka.
– Ci chłopcy mieli w sobie tyle ciepła, tyle szczęścia i tyle uśmiechu, że chyba zarazili całą ekipę i to był jedyny odcinek, gdzie na koniec wszyscy wyli – mówi Olga Piórkowska, projektantka ogrodów, prezenterka.
Izabela Szarmach nie ukrywa, że dużym wyzwaniem było także stworzenie ogródka, który odpowiadałby potrzebom tych chłopców. W tym przypadku efekt wizualny schodził jednak na drugi plan, bo w tej przestrzeni liczyły się przede wszystkim zapachy oraz rośliny stymulujące dotyk.
– To zadanie było dla nas trudne, ponieważ pierwszy raz robiłyśmy taki sensoryczny ogródek. Z reguły jest bowiem tak, że zawsze każdy patrzy, widzi i może ocenić naszą pracę, a tu musiałyśmy zwrócić uwagę na to, żeby te rośliny były miłe w dotyku, żeby były różne struktury, więc to było dla nas naprawdę wyzwanie – mówi.
– Ogrody dla osób niewidomych projektuje się w specyficzny sposób, przede wszystkim nie może być uskoków, wszystko musi być na jednej płaszczyźnie. Chłopaki znali swój ogród wcześniej, więc zrobiłyśmy bardzo prosty plan po to, żeby oni też mogli się szybko nauczyć go również w nowej wersji – dodaje Olga Piórkowska.
Projektantki przyznają, że musiały również walczyć ze swoimi przyzwyczajeniami. Mają bowiem taką zasadę, że lubią grać dodatkami, bo ich zdaniem – charakter danemu miejscu najlepiej nadają gustowne ozdoby. W tym przypadku jednak z takich bibelotów trzeba było zrezygnować.
– Musiałyśmy troszeczkę ze sobą walczyć, bo my uwielbiamy dodatki, uwielbiamy tych dodatków bardzo dużo, uwielbiamy świeczniki, różnego rodzaju durnostojki. Natomiast tutaj na stole za wiele nie mogłyśmy ustawić, żeby chłopcy tego nie zrzucili, więc musiałyśmy się mocno hamować – mówi Izabela Szarmach.
Prezenterki zaznaczają, że każdy ogród wymaga innego pomysłu. Wszystko zależy od ukształtowania terenu, powierzchni czy preferencji użytkowników.
– Każdy nasz odcinek jest na swój sposób ciężki, przede wszystkim dlatego, że mamy raptem trzy dni, a roboty zawsze jest ogrom. I to, co jest na planie, to, co człowiek wymyśli, to wszystko jest robione na bieżąco. Na bieżąco podejmujemy wszystkie decyzje, a generalnie zawsze produkcja znajdzie nam coś ekstratrudnego w danym ogródku – mówi Olga Piórkowska.
To wszystko jednak pobudza wyobraźnię i zwiększa ekscytację. Nie ma rutyny i działania wedle ściśle określonych schematów, tylko trzeba się wykazać pomysłowością i kreatywnością. Projektantki z niecierpliwością czekają więc na kolejny sezon programu.
– Będziemy nagrywać od maja, wtedy kiedy już zrobi się zielono, bo jesienią i wiosną to jednak te ogrody są puste, nie ma liści, a więc my na zdjęcia wchodzimy w maju – mówi prezenterka.
Każdy odcinek programu „Wymarzone ogrody” w HGTV Home & Garden to nowy projekt i inne porady dla widzów. Projektantki doradzają m.in., jak urządzić przestrzeń dla dzieci, jakie meble wybrać czy w jaki sposób własnoręcznie coś zbudować. Czytaj dalej →

Rzecznik Praw Obywatelskich wielokrotnie podejmował kwestię odbywania kary pozbawienia wolności przez osoby z niepełnosprawnością fizyczną.  Wskazywał na szczególne potrzeby tych osadzonych, wymagające uwzględnienia w działaniach Służby Więziennej.
Wnioski kierowane do Biura RPO przez więźniów i ich bliskich pokazują, że pewne problemy pozostają nierozwiązane. Szczególną trudność wciąż stanowi zapewnienie odpowiedniej pomocy osobom, które nie radzą sobie samodzielnie z wykonywaniem podstawowych czynności dnia codziennego, w tym także samoobsługi.
Przykładem może być badana ostatnio w Biurze RPO sprawa osadzonego, który cierpi na porażenie czterokończynowe i z uwagi na poważnie ograniczoną możliwość samodzielnej egzystencji wymaga stałej opieki i pomocy innej osoby. Wymaga on pomocy przy wszystkich czynnościach dnia codziennego, w tym związanych z ubieraniem, utrzymaniem higieny, spożywaniem posiłków, załatwianiem potrzeb fizjologicznych.
Z informacji Centralnego Zarządu SW, który na prośbę Rzecznika zbadał sprawę, wynika, że podczas pobytu w czterech jednostkach penitencjarnych osadzony był umieszczany w celach przystosowanych do potrzeb osób z niepełnosprawnością, z odpowiednio dobranymi osobami, które udzielały mu bieżącej pomocy w codziennych czynnościach. Ze względu na stopień niepełnosprawności osadzonego oznacza to, że był on w praktyce całkowicie zdany na pomoc współwięźniów. Udzielali oni mu wsparcia także przy intymnych czynnościach higienicznych i potrzebach fizjologicznych. Centralny Zarząd SW nie dostrzegł w tym nieprawidłowości, w pełni akceptując sposób działania administracji poszczególnych jednostek, w których osadzony był umieszczony.
W sprawach dotyczących osób z niepełnosprawnościami w jednostkach penitencjarnych wielokrotnie wypowiadał się Europejski Trybunał Praw Człowieka  w kontekście zapewnienia tym osobom właściwych warunków odbywania kary. Wyroki zapadały również w sprawach przeciwko Polsce. ETPC niezmiennie podkreśla, że na państwie spoczywa obowiązek zapewnienia, aby warunki pozbawienia wolności były dostosowane do stanu zdrowia skazanego, w tym uwzględniały potrzeby wynikające z niepełnosprawności. Krytyce poddaje system, w którego ramach niepełnosprawnemu więźniowi zapewniona jest rutynowa pomoc ze strony współwięźniów. Uznaje bowiem, że uzależnienie jego egzystencji od współwięźniów stawia go w poniżającym położeniu wobec nich, co narusza art. 3 Konwencji Praw Człowieka.
W tym kontekście stanowisko Centralnego Zarządu musi budzić zasadnicze wątpliwości. O ile bowiem za naturalne uznać można korzystanie w warunkach izolacji penitencjarnej przez osoby z niepełnosprawnością z pomocy współwięźniów w drobnych sprawach codziennych, o tyle przeniesienie, jak w badanej sprawie, na współosadzonych obowiązku udzielania wszelkiej pomocy i sprawowania pełnej, całodobowej opieki nad taką osobą, musi zostać uznane za niedopuszczalne.
Praktyka, zgodnie z którą personel zakładu karnego odpowiedzialnymi za świadczenie więźniom niepełnosprawnym pomocy w codziennych czynnościach czyni współosadzonych z celi, jest nieprawidłowa i niezgodna ze stanowiskiem Europejskiego Trybunału. A osoby, na które zostają nałożone takie dodatkowe obowiązki, jeśli nie są odpowiednio przygotowane do udzielania świadczeń opiekuńczych, mogą nieumiejętnym postępowaniem przysparzać podopiecznym dodatkowego cierpienia.
Do kwestii rozwiązania tego problemu odniesiono się w Raporcie z wykonania wyroku Bujak przeciwko Polsce, przedstawionym przez rząd Polski w dniu 6 lutego 2018 r. W Raporcie stwierdzono, iż wobec więźniów niepełnosprawnych, wymagających opieki i wsparcia osób drugich przy zaspokajaniu podstawowych potrzeb, pomoc w codziennym funkcjonowaniu może być świadczona przez więźniów, którzy ukończyli kurs opiekuna osób starszych i niepełnosprawnych oraz są zatrudniani przez SW do takich czynności – jest to praktyka bardzo cenna i wymagająca popularyzacji.
A do podejmowania takich działań Służba Więzienna została zobowiązana zarządzeniem Dyrektora Generalnego SW z  14 kwietnia 2016 r. w sprawie szczegółowych zasad prowadzenia i organizacji pracy penitencjarnej oraz zakresów czynności funkcjonariuszy i pracowników penitencjarnych i terapeutycznych oraz oddziałów penitencjarnych. W § 55 ust. 3 stanowi się, iż osadzonym niepełnosprawnym fizycznie, których stan zdrowia lekarz ocenił jako uniemożliwiający samodzielne funkcjonowanie oraz wymagającym opieki i pomocy innych osób, należy zapewnić pomoc osadzonych posiadających odpowiednie kwalifikacje, zatrudnionych jako opiekunowie osób niepełnosprawnych.
W oparciu o informacje przedstawione przez polski rząd Komitetowi Ministrów Rady Europy, wyroki ETPC w sprawach przeciwko Polsce zostały uznane za wykonane. Niestety, przypadek osadzonego pokazuje, że stanowisko ETPC nadal nie jest w pełni uwzględniane.
Niedostosowanie sposobu postępowania z więźniami niepełnosprawnymi do zasad wynikających z linii orzeczniczej ETPC może skutkować kolejnymi niekorzystnymi dla Polski rozstrzygnięciami i narażać Skarb Państwa na zapłatę zadośćuczynienia.
Zdając sobie sprawę, że zapewnienie więźniom z niepełnosprawnością stałej pomocy wykwalifikowanego personelu SW nie jest w obecnych realiach możliwe, właściwym rozwiązaniem na ten moment wydaje się skierowanie do tych zadań odpowiednio przeszkolonych więźniów, którzy będą świadczyć pomoc w ramach zatrudnienia. Taka instytucjonalizacja pomocy pozwala na zapewnienie właściwego poziomu opieki i uniknięcie u osób z niepełnosprawnością poczucia poniżającego położenia. Czytaj dalej →