Świadczenia pieniężne to tylko jeden z wielu elementów systemu wsparcia osób niepełnosprawnych. Jednak to w związku z nimi najczęściej słyszymy opinie: że są za niskie, że nie pozwalają na godne życie. – Zgadzam się, że nie są to kwoty w pełni zadowalające. Nie możemy jednak nie zauważać, że w porównaniu chociażby z rokiem 2015, nastąpił znaczny wzrost ich wysokości – mówi minister Elżbieta Rafalska.
Ogromną, postulowaną przez środowiska osób niepełnosprawnych i ich opiekunów zmianą, było podniesienie w 2018 r. renty socjalnej z 865,03 zł do 1029,80 zł, czyli do kwoty najniższej renty z tytułu całkowitej niezdolności do pracy. Od marca br. jest to już 1100 zł – o 360 zł więcej niż było to w roku 2015, kiedy renta socjalna wynosiła 739,58 zł.
– Pierwszy raz od ponad 12 lat podwyższyliśmy wysokość zasiłku pielęgnacyjnego. Dotyczy to ponad 911 tys. świadczeniobiorców – mówi minister Elżbieta Rafalska. Jeszcze w 2015 r. zasiłek pielęgnacyjny wynosił 153 zł. W listopadzie ub.r. kwota ta wzrosła o 31,42 zł – do 184,42 zł. Druga transza podwyżki będzie miała miejsce w listopadzie br. Zasiłek wzrośnie również o 31,42 zł i będzie wynosił 215,84 zł. W sumie wysokość zasiłku pielęgnacyjnego wzrośnie o 62,84 zł, czyli o ok. 40 proc.
Jak wygląda sprawa ze świadczeniem pielęgnacyjnym? W 2019 r. wynosi ono 1583 zł. – W ubiegłym roku było to 1477 zł, a w 2015 r. – 1,2 tys. zł. W ostatnich czterech latach świadczenie wzrosło więc w sumie o 383 zł – zaznacza szefowa resortu rodziny. Jak dodaje, wysokość świadczenia pielęgnacyjnego powiązana jest ze wzrostem minimalnego wynagrodzenia i podlega corocznej waloryzacji.
Po raz pierwszy od czasu ich wprowadzenia wzrosły też specjalny zasiłek opiekuńczy i zasiłek dla opiekuna. W listopadzie ub.r. oba wzrosły o 100 zł – do kwoty 620 zł. To wzrostu rzędu ok. 20 proc.
– Te wzrosty najlepiej widać na konkretnych przykładach. Rozważmy więc sytuację matki opiekującej się niepełnosprawnym uczącym się dzieckiem w wieku 16 lat, które legitymuje się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności – mówi minister Elżbieta Rafalska.
I tak w 2015 r. taki rodzic mógł liczyć na świadczenie pielęgnacyjne w wysokości 1200 zł miesięcznie, składki na ubezpieczenia emerytalne, rentowe i zdrowotne – 438 zł miesięcznie, zasiłek rodzinny – 118 zł, dodatek do zasiłku rodzinnego z tytułu kształcenia i rehabilitacji dziecka niepełnosprawnego – 100 zł miesięcznie. Dziecko otrzymywało natomiast zasiłek pielęgnacyjny w wysokości 153 zł miesięcznie. Razem – 2009 zł miesięcznie.
W 2019 r. rodzicowi przysługuje świadczenie pielęgnacyjne – 1583 zł miesięcznie, składki na ubezpieczenia emerytalne, rentowe i zdrowotne – 561 zł miesięcznie, zasiłek rodzinny – 124 zł miesięcznie, dodatek do zasiłku rodzinnego z tytułu kształcenia i rehabilitacji dziecka niepełnosprawnego – 110 zł miesięcznie, świadczenie wychowawcze („Rodzina 500+”) – 500 zł miesięcznie. Na uczące się dziecko przysługuje także świadczenie „Dobry start”, czyli jednorazowo 300 zł, co daje 25 zł miesięcznie. Dla dziecka – zasiłek pielęgnacyjny w wysokości 184,42 zł miesięcznie.
– Razem daje to 3087,42 zł miesięcznie. Różnica pomiędzy latami 2019 a 2015 wynosi więc 1078,42 zł. Zgadzam się z głosami środowisk osób niepełnosprawnych i ich opiekunów, że świadczenia są niewysokie, że nie są to kwoty w pełni zadowalające. Nie możemy jednak nie zauważać, że w porównaniu chociażby z rokiem 2015, obserwujemy znaczny wzrost ich wysokości – wskazuje minister Elżbieta Rafalska. Czytaj dalej →

Uroczystość, która zgromadziła licznie przybyłych przedstawicieli środowiska osób z niepełnosprawnością, odbyła się 17 maja 2019 roku w Instytucie Transportu Samochodowego (ITS) w Warszawie.
– W Polsce mamy 1,2 mln biernych zawodowo osób niepełnosprawnych. A to jest przecież  ogromny potencjał! Na szczęście gospodarka już zaczyna dostrzegać potrzebę jego wykorzystania – podkreśliła wiceminister inwestycji i rozwoju Małgorzata Jarosińska-Jedynak, otwierając obchody Dnia Osób z Niepełnosprawnością. Organizatorem wydarzenia, które w tym roku odbywa się pod hasłem „Żyj aktywnie!”, jest Zakład Ubezpieczeń Społecznych wespół z NFZ i PFRON.
Na terenie ITS szereg firm, organizacji i instytucji publicznych zaprezentowało różnego rodzaju udogodnienia  adresowane do osób z niepełnosprawnością. Towarzyszyła im wystawa prac plastycznych oraz kilka paneli eksperckich.
– Cieszę się, że będziemy mogli wysłuchać Waszego głosu. Bardzo spodobał mi się temat jednego z paneli, który brzmi: „Siła tkwi w każdym z nas”. Dlatego szanowni Państwo z nową energią, z nową siłą ruszajmy na podbój naszego świata – powiedziała wiceminister inwestycji i rozwoju Małgorzata Jarosińska-Jedynak.
– Osoba niepełnosprawna często nie ma możliwości podjęcia żadnej aktywności zawodowej, jeśli ze względu na brak dostępności nie może samodzielnie wyjść z domu, skorzystać z komunikacji miejskiej czy też dotrzeć na miejsce zatrudnienia. Dostępność staje się zatem niezbędnym warunkiem do  podjęcia aktywności, zarówno zawodowej jak i społecznej – zauważa wiceminister Jarosińska-Jedynak.
Dlatego też powstał program Dostępność Plus. Jego długofalowym celem jest bowiem nie tylko udostępnienie przestrzeni publicznej. Robimy to także po to, aby każdy mógł samodzielnie, w miarę możliwości bez potrzeby innych osób, korzystać z transportu, edukacji, pracy czy usług publicznych. Aby poprawić komfort i jakość życia wszystkich, w tym zwłaszcza tych, którzy doświadczają różnych barier. W ramach jednego z działań programu Dostępność Plus planowane jest również zwiększanie zatrudnienia osób niepełnosprawnych w administracji publicznej. Czytaj dalej →

Zwolnienie rodziców i opiekunów z jakichkolwiek opłat związanych z towarzyszeniem dziecku lub osobie niepełnosprawnej w szpitalu to główny cel nowelizowanej ustawy o prawach pacjenta i Rzeczniku Praw Pacjenta. Przygotowany przez resort zdrowia projekt jest obecnie na etapie prac sejmowych. Czytaj dalej →

Zalet aktywności zawodowej jest wiele – to samodzielność, niezależność, możliwość samorealizacji, pracy w zespole. W przypadku osób niepełnosprawnych praca może mieć też charakter rehabilitacji społecznej, dawać szansę nabywania nowych i doskonalenia już posiadanych umiejętności przydatnych w codziennym życiu. – Dlatego tak ważne jest wspieranie zatrudnienia osób niepełnosprawnych. W MRPiPS trwają intensywne prace nad projektem ustawy w tej sprawie – mówi minister Elżbieta Rafalska.
Według wstępnych danych GUS w 2018 r. wskaźnik zatrudnienia osób niepełnosprawnych w wieku produkcyjnym wynosił 26,2 proc. To o 3,7 pkt proc. więcej niż w 2015 r. (wówczas było to 22,5 proc.). Jak wynika z Badania Aktywności Ekonomicznej Ludności (BAEL) do rekordowo niskiego poziomu zmniejszyła się stopa bezrobocia wśród osób niepełnosprawnych w wieku produkcyjnym, osiągając w 2018 r. poziom 7,2 proc. W 2015 r. wynosiła ona 13 proc. To spadek o 5,8 pkt proc.
– Wraz ze wzrostem poziomu zatrudnienia istotnie wzrastała również aktywność zawodowa osób niepełnosprawnych. Podczas gdy jeszcze w 2015 r. udział osób niepełnosprawnych aktywnych zawodowo (tzn. pracujących lub bezrobotnych aktywnie poszukujących pracy) wynosił 25,9 proc., to w roku 2018 wzrósł on już do 28,3 proc. Jednak pomimo optymistycznych danych statystycznych, nadal istnieje potrzeba aktywizacji zawodowej osób niepełnosprawnych, w szczególności tych z największymi trudnościami – zaznacza minister Elżbieta Rafalska.
Jak informuje szefowa Ministerstwa Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej, w resorcie trwają zaawansowane prace związane z przygotowaniem projektu ustawy o zatrudnieniu wspomaganym, mającej na celu objęcie szczególnym wsparciem tych grup osób niepełnosprawnych, które mają największe trudności w samodzielnym znalezieniu, podjęciu i utrzymaniu zatrudnienia.
– Zatrudnienie wspomagane ma być formą aktywizacji zawodowej, która uzupełni dotychczas istniejące rozwiązania z zakresu rehabilitacji zawodowej – mówi minister Elżbieta Rafalska.
Co to oznacza w praktyce? Przygotowywany projekt zakłada indywidualną pracę trenera pracy z osobą niepełnosprawną przy maksymalnym jej włączeniu w całość procesu decyzyjnego dotyczącego zatrudnienia. Działania te będą prowadzone we współpracy z pracodawcami, instytucjami rynku pracy oraz podmiotami realizującymi zadania z zakresu rehabilitacji zawodowej i społecznej osób niepełnosprawnych. Czytaj dalej →

– W Ministerstwie Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej przyjęliśmy założenie, że wszystkie działania adresowane do osób niepełnosprawnych wypracowujemy w dialogu z tym środowiskiem, żeby proponowane wsparcie było jak najlepiej dopasowane do potrzeb – zapewnia minister Elżbieta Rafalska. Jak podkreśla, wsparcie powinno być oczywiście wszechstronne i różnorodne, ale również zindywidualizowane.
Jeszcze w 2015 r. na wsparcie osób niepełnosprawnych przeznaczono ok. 15,5 mld zł. W 2018 r. wyniosło ono ok. 19,5 mld zł – o 4 mld zł więcej. – Środki finansowe przeznaczane na wsparcie osób niepełnosprawnych będą jeszcze rosły, ponieważ w roku 2020 najbogatsi podatnicy zapłacą daninę solidarnościową, która będzie głównym źródłem finansowania Solidarnościowego Funduszu Wsparcia Osób Niepełnosprawnych. Wówczas przychody Funduszu osiągną prawie 2 mld zł – mówi minister Elżbieta Rafalska.
Wsparcie osób niepełnosprawnych i ich opiekunów to bardzo szeroki temat. – Dużo mówi się, że świadczenia przysługujące osobom niepełnosprawnym i ich opiekunom są za niskie. Rzeczywiście, jeśli spojrzymy wyłącznie na świadczenia pieniężne, to nie są one do końca zadowalające, nie ma możliwości w pełni niezależnego funkcjonowania tylko z takim wsparciem. I chociaż w porównaniu chociażby z rokiem 2015, obserwujemy znaczny wzrost wysokości tych świadczeń, to system wsparcia osób niepełnosprawnych obejmuje dużo więcej obszarów działań – zaznacza szefowa resortu rodziny.
Tylko w tym roku z Solidarnościowego Funduszu Wsparcia Osób Niepełnosprawnych ma być finansowanych 10 programów. Trzy główne obszary planu na 2019 r. to usługi opiekuńcze, pakiet „Mój dom” oraz „Asystencja”.
To jednak dopiero początek. Do tego dochodzi dofinansowanie miejsc, w których osoby niepełnosprawne mogą uczyć się samodzielności, nabywać umiejętności niezbędne w codziennym życiu czy nawet przygotować się do pracy zawodowej, co jest niezwykle ważne i potrzebne. Chodzi m.in. o Środowiskowe Domy Samopomocy, Zakłady Aktywności Zawodowej, Warsztaty Terapii Zajęciowej.. To także wspieranie zatrudnienia osób niepełnosprawnych. Aktywność zawodowa, oprócz kształtowania samodzielności, niezależności czy możliwości samorealizacji, może dawać szansę na nabywanie nowych i doskonalenie już posiadanych umiejętności niezbędnych w  codziennym życiu.
– Punktem wyjścia dla polityki wsparcia osób niepełnosprawnych, polityki, która musi być wszechstronna, różnorodna, ale również zindywidualizowana, jest dialog ze środowiskiem osób niepełnosprawnych i ich opiekunów. Równie istotnym elementem przy tworzeniu systemu wsparcia dla osób niepełnosprawnych jest współpraca rządu z jednostkami samorządu terytorialnego oraz organizacjami pozarządowymi, które są w bezpośrednim kontakcie z lokalną społecznością, znają realia i problemy trapiące mieszkańców. Ich rola jest tu nie do przecenienia – mówi minister Elżbieta Rafalska.
Jak dodaje szefowa MRPiPS, prowadzone są zaawansowane prace nad pierwszą w Polsce Strategią na rzecz Osób Niepełnosprawnych, która pozwoli na ustanowienie całościowych ram polityki krajowej na rzecz osób niepełnosprawnych. Strategia będzie realizowana poprzez programy i działania z różnych obszarów, m.in. zdrowia, edukacji, zabezpieczenia społecznego czy pracy. Czytaj dalej →