We Wrocławiu rozpoczął się pilotaż indywidualnego transportu DOOR TO DOOR przeznaczonego dla mieszkańców z niepełnosprawnościami, którzy napotykają trudności w samodzielnym korzystaniu z komunikacji publicznej. Usługa ma uzupełnić istniejący system transportowy i umożliwić dotarcie bezpośrednio z miejsca zamieszkania do wybranego miejsca na terenie miasta.
Pilotaż rozpoczął się 1 października 2026 roku i potrwa do 31 grudnia. Za realizację przewozów odpowiada Stowarzyszenie Dolnośląskie Forum Integracyjne, które zostało wybrane w otwartym konkursie ofert. W ramach programu wykorzystywane będą dwa pojazdy przystosowane do przewozu osób z niepełnosprawnościami. Każdy z nich pozwala na bezpieczny przejazd co najmniej jednej osoby poruszającej się na wózku.
Transport uzupełniający komunikację miejską
Dostępne autobusy i tramwaje są ważnym elementem zapewniania osobom z niepełnosprawnościami możliwości samodzielnego przemieszczania się. Nie zawsze jednak rozwiązują wszystkie problemy związane z podróżą. Przeszkodą może być między innymi duża odległość od przystanku, brak dostępnej trasy dojścia, trudności z pokonaniem infrastruktury znajdującej się po drodze czy konieczność przewiezienia cięższego wózka elektrycznego.
W takich sytuacjach transport DOOR TO DOOR ma stanowić uzupełnienie komunikacji zbiorowej. Kierowca pomaga pasażerowi w przejściu od dostępnego wejścia do budynku do pojazdu, podczas wsiadania i wysiadania oraz przy korzystaniu z rampy lub windy. Pomoc nie obejmuje jednak ręcznego podnoszenia lub przenoszenia pasażera ani wchodzenia do jego prywatnego mieszkania.
Usługa jest przeznaczona do wcześniej zaplanowanych przejazdów. Nie zastępuje pogotowia ratunkowego ani transportu sanitarnego i nie jest przeznaczona dla osób wymagających specjalistycznej opieki medycznej. Nie obejmuje również przewozu osób leżących ani monitorowania ich stanu zdrowia.
Kategoria: Artykuły
Polscy naukowcy pracują nad robotem do podawania leków do oka. Technologia ma zwiększyć precyzję zabiegów
Polscy naukowcy pracują nad robotycznym systemem do podawania leków do oka i wykonywania biopsji. Ma on wspomagać okulistów przy zabiegach wymagających bardzo dużej precyzji, m.in. w terapiach genowych, w których lek trzeba dostarczyć w ściśle określone miejsce siatkówki. Rozwiązanie rozwijane w Międzynarodowym Centrum Badań Oka jest obecnie na etapie badań przedklinicznych. Docelowo ma wspierać rozwój nowych metod leczenia chorób oczu.
– W tej chwili mamy bardzo wiele nowych sposobów leczenia oka i wzroku, które wymagają wsparcia najnowszych technologii, między innymi tego, żeby leki były dostarczane bardzo precyzyjnie do miejsca, w którym mają zadziałać. Od wielu wieków rozwijano metody chirurgiczne oka, ale dopiero w XX wieku mogły się one bardzo silnie rozwinąć. Takie zrobotyzowane, bardzo zaawansowane systemy pomagają ograniczyć uszkodzenia oka przy zastosowaniu terapii – podkreśla w rozmowie z agencją Newseria prof. dr hab. Maciej Wojtkowski, kierownik Międzynarodowego Centrum Badań Oka i kierownik projektu Międzynarodowe Agendy Badawcze.
Projekt Międzynarodowego Centrum Badań Oka (ICTER) jest realizowany w ramach działania Międzynarodowe Agendy Badawcze, prowadzonego przez Fundację na rzecz Nauki Polskiej i finansowanego ze środków pochodzących z Funduszy Europejskich dla Nowoczesnej Gospodarki (FENG).
Projekt zakłada stworzenie platformy wspierającej rozwój nowych terapii okulistycznych. Zautomatyzowany system do podawania leków i wykonywania biopsji ma być połączony z obrazowaniem, które pozwoli określać położenie narzędzia w oku. W pracach wykorzystywane są także kompetencje z zakresu terapii genowej, genomiki pojedynczych komórek i bioinformatyki.
– To jest projekt absolutnie innowacyjny, ponieważ takich produktów jeszcze nie ma na rynku. Lekarze okuliści bardzo potrzebują takich instrumentów, które pomogą im w testowaniu i wprowadzaniu nowych metod leczenia. Te metody leczenia są bardzo skomplikowane i często możliwe do zastosowania tylko raz, na przykład terapie genowe, ponieważ nasz układ odpornościowy uczy się tych wirusów, które przenoszą geny, i nie można powtórzyć takiego zabiegu. Ten zabieg musi więc być zrobiony perfekcyjnie. Skuteczność leczenia bardzo mocno zależy od sposobu podania leku – wyjaśnia prof. Maciej Wojtkowski.
– Największy potencjał robotyki i automatyki we wspomaganiu okulistów i zabiegów chirurgicznych widzę w tych elementach, które wymagają zwiększonej precyzji, niekoniecznie tam, gdzie istotne są wiedza i doświadczenie operatora. Pewne końcowe fragmenty zabiegu, które wymagają precyzyjnego podejścia lub podejścia wzdłuż wyznaczonej osi, możemy wykonać za pomocą robota, ale to okulista czy operator decyduje np. o kącie podejścia i ma też możliwość zatrzymania procedury w trakcie jej trwania – mówi dr Karol Karnowski, biofizyk z Uniwersytetu Mikołaja Kopernika w Toruniu, kierownik grupy IDoc w projekcie ICTER.
Przykładem takiego podziału zadań może być podawanie leku do struktur oka. Lekarz wybiera miejsce i kąt wprowadzenia igły, a robot może wspomagać jej precyzyjny ruch wzdłuż wyznaczonej osi. Wyposażony w czujniki system ma również pomóc określić moment, w którym narzędzie znajdzie się w odpowiednim miejscu do podania leku.
– W tej chwili możliwość podawania leków w przypadku terapii genowej jest bardzo ograniczona. To bardzo skomplikowany zabieg, w którym trzeba dostarczyć lek w konkretne miejsce na siatkówce z precyzją pojedynczych mikrometrów, czyli milionowych części metra. Taka precyzja jest w tej chwili osiągana tylko przez bardzo wyspecjalizowanych operatorów, a w przyszłości chcielibyśmy, żeby te zabiegi były możliwe do przeprowadzenia wszędzie. Dlatego to urządzenie jest kluczowe – mówi prof. Maciej Wojtkowski.
Nowe rozwiązania mają być testowane m.in. w pracach nad terapią optogenetyczną ślepoty, badaniach pojedynczych komórek związanych z rozwojem czerniaka błony naczyniowej oka oraz nad metodami wczesnego wykrywania retinopatii cukrzycowej.
Prace nad robotyką i automatyką prowadzone w Międzynarodowym Centrum Badań Oka są obecnie na etapie badań przedklinicznych. Pierwsze testy prowadzono na modelach ex vivo, czyli tkankach poza żywym organizmem. Naukowcy przygotowują się do badań in vivo, czyli prowadzonych na żywych organizmach.
– Pierwsze testy robi się na modelach ex vivo, bo są one łatwiej dostępne. Ustawia się wszystkie parametry, testuje się wszystkie procedury i wtedy możemy wykonywać dalsze kroki. Jeżeli chodzi o zastosowania u ludzi, to już jest zupełnie inna bajka. To nie są do końca rzeczy naukowe, to bardziej temat dla przemysłu, który mógłby przejąć technologie i narzędzia, które wytwarzamy. Na dalszym etapie wymagałoby stosowania się do wszelkich regulacji pozwalających na stosowanie u ludzi – mówi dr Karol Karnowski.
Nad projektem pracuje pięć grup badawczych o różnych specjalizacjach. Ich współpraca ma umożliwić rozwój i testowanie całej platformy oraz jej wykorzystanie w badaniach nad nowymi terapiami okulistycznymi.
– Połączenie robotyki z genetyką, biologią oka, bioinformatyką i obrazowaniem daje nam unikatowe możliwości opracowania platformy do wprowadzania leków i nowych terapii w okulistyce. Bez współpracy grup z różnych dziedzin nie byłoby możliwe przetestowanie takiego nowego urządzenia robotycznego i jego dalsze wprowadzenie. Takie połączenie doświadczeń i wiedzy z różnych dziedzin jest unikatowe w skali światowej i oferowane tylko przez nasz instytut – podkreśla prof. Maciej Wojtkowski.
Jednym z elementów rozwijanej platformy jest obrazowanie, które ma pozwalać na śledzenie położenia narzędzia względem struktur oka. Zespół IDoc pracował już wcześniej nad integracją manipulatora robotycznego z optyczną tomografią koherencyjną (OCT), umożliwiającą obrazowanie tkanek oka.
Projekt Międzynarodowe Agendy Badawcze jest realizowany w ramach programu Fundusze Europejskie dla Nowoczesnej Gospodarki. Jego całkowite finansowanie wynosi 30 mln zł. W ramach projektu naukowcy zakładają rozwój technologii od poziomu TRL 4 do TRL 7, czyli od rozwiązania zweryfikowanego w warunkach laboratoryjnych do demonstracji prototypu w warunkach zbliżonych do rzeczywistych.
Szukają tych, którzy czynią miasto dostępnym – rusza nabór w plebiscycie „Wrocław bez Barier 2026″
Dostępność powstaje wtedy, gdy ktoś zauważa przeszkodę i nie odwraca wzroku: zmienia miejsce, usługę, sposób komunikacji, warunki pracy albo zasady uczestnictwa. Wszystko po to, by usuwać bariery niepełnosprawności. Od 28 września do 30 października Wrocław czeka na zgłoszenia osób, drużyn, organizacji, instytucji, firm i inicjatyw, które taką zmianę wprowadzają w życie. Rusza 16. edycja plebiscytu „Wrocław bez Barier” im. Bartłomieja Skrzyńskiego.
Czym jest akceptacja siebie?
Autor: Ewa Domańska
Akceptacja siebie to zagadnienie, któremu poświęca się szczególną uwagę w gabinetach psychoterapeutycznych. Postrzegamy ją jako ważny czynnik w kształtowaniu pewności siebie, rozwoju osobistego oraz miłości do siebie i bliźnich, jednak rzadko zastanawiamy się – czym ona jest, w jaki sposób wpływa na nasze samopoczucie i dobrostan psychofizyczny. Pomimo iż artykuł koncentruje się na aspektach psychologicznych, nieprzypadkowo zostało użyte sformułowanie “psychofizyczny”, gdyż akceptacja siebie często dotyczy sfery cielesnej.
Jak rozumiemy akceptację siebie? Czy w ogóle kiedykolwiek zastanawialiśmy się nad fachową jej definicją?
Termin akceptacji siebie (w pracy stosowany zamiennie z samoakceptacją) jest ściśle związany z wartością samego istnienia oraz poczucia człowieczeństwa. Jak pisze Albert Ellis, autor terminu bezwarunkowej samoakceptacji: „sam w sobie nie mam ani wewnętrznej wartości, ani jej braku, a jedynie stan-bycia-żywym. Lepiej, żebym oceniał swoje cechy i działania, ale nie swoją całość czy swoje ja. W pełni akceptuję siebie, co wyraża się właśnie moją wiedzą o byciu żywym, i wybieram przetrwanie i życie w sposób możliwie szczęśliwy oraz w jak najmniejszym zbędnym bólu. Potrzebuję tylko tej wiedzy i tego wyboru– żadnego innego rodzaju oceniania samego siebie” (Ellis, 1999, s. 6). Samoakceptacja, choć współcześnie rozwijana głównie w psychologii, posiada głębokie korzenie filozoficzne i religijne, sięgające starożytności oraz tradycji duchowych Wschodu i Zachodu. W filozofii starożytnej szczególne znaczenie miał stoicyzm, reprezentowany przez takich myślicieli jak Epiktet czy Marek Aureliusz, którzy postulowali akceptację rzeczywistości zgodnie z naturą oraz rozróżnienie między tym, co od nas zależne, a tym, co pozostaje poza naszą kontrolą (Epiktet, ok. 130 r.p.n.e./2021; Marek Aureliusz, ok. 180 r./2025). Również w filozofii greckiej idea zwrócenia się ku sobie i poznania własnej natury, obecna u Sokratesa, stanowiła fundament późniejszych koncepcji akceptacji siebie. W tradycji wschodniej, zwłaszcza w buddyzmie, samoakceptacja przejawia się w praktyce uważności i nieosądzającej świadomości własnych stanów psychicznych, co znajduje odzwierciedlenie w klasycznych tekstach takich jak Dhammapada. Z kolei w chrześcijaństwie, opartym na nauczaniu Jezusa Chrystusa, akceptacja siebie wynika z przekonania o godności osoby ludzkiej jako stworzonej i umiłowanej przez Boga (Biblia Tysiąclecia, 1965/2024, Święty Augustyn, ok. r. 401/2025). Wreszcie, w filozofii nowożytnej i egzystencjalnej, reprezentowanej przez Søren Kierkegaard oraz Jean-Paul Sartre, samoakceptacja wiąże się z autentycznym przyjęciem własnej egzystencji, wolności i odpowiedzialności (Kierkegaard, 1849; Sartre, 1956). Tym samym współczesne rozumienie samoakceptacji stanowi kontynuację wielowiekowej refleksji nad naturą człowieka, jego miejscem w świecie oraz sposobem odnoszenia się do samego siebie.
Samoakceptacja w ujęciu humanistycznym jest jednym z komponentów składających się na własne Ja (Shepard, 1979), które odnosi się do zadowolenia z siebie, satysfakcji i poczucia zadowolenia z siebie. Samoakceptacja jest w tym założeniu czynnikiem niezbędnym dla zachowania ogólnie pojętego dobrostanu psychicznego (Scott, 2007).
W poznawczym ujęciu postrzegania siebie ważna jest bezwarunkowa samoakceptacja, gdyż założenie, że pojedyncze błędy mogą definiować jednostkę jest postrzegane jako zniekształcenie poznawcze związane z nadmiernym uogólnianiem, etykietowaniem czy myśleniem czarno-białym. W związku z tym teoria poznawcza podważa sensowność idei samooceny, bo ocenianie całej jednostki ludzkiej na podstawie pojedynczych zdarzeń jest poznawczo błędne i szkodliwe (Chamberlain i Haaga, 2001). W tym założeniu samoakceptacja nie polega na nadmiernej idealizacji siebie i ignorowaniu wad, lecz rozpatrywaniu ich i oceny z perspektywy pojedynczych zdarzeń, zachowań, a nie całości siebie. Wobec tego w tej teorii dla dobrostanu psychicznego istotne będzie dążenie do zbudowania samoakceptacji poprzez pracę nad myślami automatycznymi na swój temat (Beck, 2011). Przedstawione koncepcje pokazują, że samoakceptacja nie jest jedynie pozytywnym stosunkiem emocjonalnym wobec siebie, lecz złożonym sposobem odnoszenia się do własnej osoby, obejmującym zarówno poznawcze interpretowanie doświadczeń, jak i zdolność do utrzymania poczucia własnej wartości mimo niepowodzeń i ograniczeń. Wspólnym elementem omawianych ujęć jest odejście od warunkowego wartościowania siebie na rzecz bardziej stabilnej i mniej zależnej od sytuacyjnych ocen relacji z własnym Ja.
Akceptacja siebie i czynniki ją kształtujące
Samoakceptacja jest konstruktem wielowymiarowym, który pozostaje w związku z licznymi procesami poznawczymi, emocjonalnymi i społecznymi. Współczesne badania wskazują, że poziom akceptacji siebie nie zależy wyłącznie od trwałych cech osobowości, ale również od sposobu interpretowania doświadczeń, regulacji emocji oraz zdolności do refleksji nad własnym funkcjonowaniem psychicznym. W związku z tym istotne staje się omówienie najważniejszych korelatów samoakceptacji, które mogą zarówno wspierać budowanie stabilnego obrazu siebie, jak i przyczyniać się do jego zaburzeń.
Korelat to pojęcie lub zjawisko, które jest ściśle powiązane z innym, tworząc z nim parę wzajemnie od siebie zależnych elementów (WSJP PAN, 2026). W rozumieniu poznawczym samoakceptacja ma wiele korelatów, o których mowa w niniejszym rozdziale. Są nimi konkretne umiejętności w zakresie funkcjonowania poznawczego (np. defuzja poznawcza, uważność, metapoznanie, wewnętrzny dialog, tożsamość narracyjna), umożliwiające utrzymanie stabilnego, pozytywnego obrazu siebie niezależnie od czynników sytuacyjnych oraz właściwości psychiczne, takie jak tendencja do porównywania się, elastyczność psychologiczna, tolerancja niepewności i autentyczność, od których nasilenia zależy poziom samoakceptacji.
Defuzja poznawcza pochodzi z terapii ACT (Acceptance and Commitment Therapy). Polega na dystansowaniu się od własnych myśli („to tylko myśl, nie fakt”), zmniejsza identyfikację z negatywnym obrazem siebie i sprzyja akceptacji własnych niedoskonałości (Hayes, Strosahl i Wilson, 2011).
Metapoznanie to potocznie mówiąc „myślenie o własnym myśleniu”. Ma ono znaczenie dla rozumienia akceptacji siebie, ponieważ to, jak interpretujemy własne myśli, wpływa na samoakceptację. Wysoka metapoznawcza świadomość posiadania negatywistycznych, nieadekwatnych myśli o samym sobie ułatwia zbudować większy dystans do krytyki wewnętrznej (Wells, 2009).
Wewnętrzny dialog (self-talk) dotyczy nie tylko treści, ale też stylu mówienia do siebie. Dialog wspierający przyczynia się do wzrostu akceptacji siebie, natomiast dialog karzący do obniżenia poczucia własnej wartości (Kross, 2021).
Tożsamość narracyjna to sposób, w jaki opowiadamy historię własnego życia. Prowadzi do interpretacji doświadczeń (np. „porażka jako lekcja”) i integracji trudnych wydarzeń, a za tym wyższej akceptacji siebie (McAdams, 2001).
Uważność to mechanizm poznawczy, który polega na obserwacji siebie bez oceniania i redukcji automatycznej samokrytyki (Kabat-Zinn, 2003).
Schematy poznawcze to głębokie przekonania o sobie – „jestem niewystarczający”, oznacza brak akceptacji siebie. Zmiana schematów poznawczych powoduje wzrost samoakceptacji (Kellogg i Young, 2006).
W koncepcji porównań społecznych w ujęciu poznawczym nie samo środowisko, ale sposób porównywania się z nim może sprzyjać problemom z akceptacją. W koncepcji tej występują porównania w dół, z osobami, które wypadają gorzej w danym aspekcie, oraz porównania w górę, z lepszymi od nas, które mogą prowadzić do obniżenia samoakceptacji przez poczucie bycia gorszym. Możliwa jest jednak reinterpretacja porównań, której wynikiem jest traktowanie porównania nie jako zagrożenia dla własnego obrazu siebie, ale jako wskazówki do dalszego rozwoju. Taka reinterpretacja może osłabiać negatywne skutki porównań w górę, takie jak obniżenie samooceny czy samoakceptacji, ponieważ osoba postrzega osiągnięcia innych jako źródło inspiracji, a nie dowód własnej niższości (Festinger, 1954).
Elastyczność psychologiczna to kluczowy konstrukt w psychologii klinicznej. Elastyczność wpływa na większą akceptację siebie mimo trudnych doświadczeń, zaś sztywność: unikanie, zaprzeczanie i brak zgody na siebie. (Kashdan i Rottenberg, 2010).
Autentyczność to zgodność między „ja wewnętrznym” a zachowaniem. Brak autentyczności wynika z próby życia „pod oczekiwania”, a zatem niskiej akceptacji siebie i poczucia bycia osobą „niewystarczającą i niepasującą” do oczekiwań. Autentyczność wiąże się z wewnętrzną zgodą na bycie sobą, większym poczuciem spójności i akceptacji (Kernis i Goldman, 2006).
Rezyliencja, rozumiana jako zdolność do skutecznej adaptacji w obliczu trudności i stresu, może stanowić istotny czynnik wspierający akceptację siebie. Osoby o wyższym poziomie rezyliencji wykazują większą zdolność do konstruktywnego radzenia sobie z niepowodzeniami oraz realistycznego postrzegania własnych mocnych i słabych stron, co sprzyja utrzymaniu pozytywnego obrazu siebie (Masten, 2001). Ponadto rezyliencja wiąże się z wyższym poziomem dobrostanu psychicznego i samoakceptacji, ponieważ pozwala traktować trudne doświadczenia jako okazję do rozwoju, a nie jako zagrożenie dla własnej wartości (Hu, Zhang i Wang, 2015).
Przedstawione czynniki wskazują, że samoakceptacja nie jest wyłącznie cechą emocjonalną, lecz pozostaje silnie związana z określonym sposobem przetwarzania informacji o sobie. Szczególne znaczenie mają procesy umożliwiające zdystansowanie się wobec własnych myśli, reinterpretację doświadczeń oraz bardziej elastyczne reagowanie na emocje. Można zatem przypuszczać, że poziom samoakceptacji zależy nie tylko od treści przekonań na własny temat, ale również od sposobu odnoszenia się do tych przekonań.
Dostępność podmiotów publicznych w Polsce nadal wymaga poprawy. Wyniki badania za 2025 rok
Ministerstwo Funduszy i Polityki Regionalnej opublikowało wyniki badania dostępności podmiotów publicznych dla osób ze szczególnymi potrzebami. Analiza objęła dziesiątki tysięcy instytucji z całej Polski i dotyczyła trzech podstawowych obszarów: dostępności architektonicznej, cyfrowej oraz informacyjno-komunikacyjnej. Badanie uwzględniało również przypadki stosowania dostępu alternatywnego oraz informacje dotyczące wniosków o zapewnienie dostępności i postępowań skargowych.
Raport powstał na podstawie danych przekazanych w 2025 roku przez podmioty publiczne zobowiązane do składania sprawozdań na podstawie ustawy o zapewnianiu dostępności osobom ze szczególnymi potrzebami. Badanie koordynowało Ministerstwo Funduszy i Polityki Regionalnej we współpracy z Głównym Urzędem Statystycznym. Dane dotyczące stanu dostępności architektonicznej, cyfrowej oraz informacyjno-komunikacyjnej odnosiły się do stanu na 1 stycznia 2025 roku.
Posiedzenie Krajowej Rady Konsultacyjnej poświęcone systemowi wsparcia osób z niepełnosprawnościami
22 września odbyło się posiedzenie Krajowej Rady Konsultacyjnej do Spraw Osób Niepełnosprawnych. W spotkaniu uczestniczyła Pełnomocniczka Rządu do Spraw Osób Niepełnosprawnych Monika Sikora.
Obrady były okazją do przedstawienia aktualnych potrzeb i postulatów środowiska osób z niepełnosprawnościami oraz wymiany doświadczeń pomiędzy przedstawicielami administracji rządowej, Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych i organizacji pozarządowych.
Jednym z głównych tematów spotkania pozostawało funkcjonowanie systemu wsparcia osób z niepełnosprawnościami. Rozmawiano między innymi o programach związanych z asystencją osobistą, która ma pomagać osobom z niepełnosprawnościami w samodzielnym funkcjonowaniu i uczestnictwie w życiu społecznym. Poruszono również kwestie dotyczące placówek wspierających aktywizację zawodową, w tym warsztatów terapii zajęciowej.
Spotkanie służyło także wymianie opinii na temat rozwiązań, które mogą odpowiadać na zmieniające się potrzeby osób z niepełnosprawnościami. Uczestnicy mogli przedstawić swoje doświadczenia oraz wskazać obszary wymagające dalszych działań i współpracy.
Monika Sikora podziękowała członkom Rady za ich zaangażowanie, wiedzę ekspercką oraz udział w pracach nad rozwiązaniami dotyczącymi osób z niepełnosprawnościami. Podkreślono przy tym znaczenie regularnego dialogu pomiędzy administracją publiczną a środowiskiem osób z niepełnosprawnościami i organizacjami społecznymi.
Krajowa Rada Konsultacyjna do Spraw Osób Niepełnosprawnych pełni funkcję forum współpracy i wymiany opinii w sprawach dotyczących polityki społecznej wobec osób z niepełnosprawnościami. Stały dialog pomiędzy jej członkami a przedstawicielami instytucji publicznych ma służyć lepszemu dostosowywaniu systemu wsparcia do rzeczywistych potrzeb tej grupy.
Ustawa o asystencji osobistej przyjęta przez Sejm
Niezależność i godność dla osób z niepełnosprawnościami – to najważniejsze cele ustawy o asystencji osobistej.
18 września 2026 roku Sejm przyjął ustawę, która teraz trafi pod obrady Senatu. To przełomowe rozwiązanie, które wyznacza nowy standard podmiotowości i równego traktowania, dając tysiącom osób szansę na decydowanie o własnym życiu, a ich bliskim – niezbędne wytchnienie. Dzięki asystencji osobistej osoby z niepełnosprawnościami zyskają możliwość prowadzenia samodzielnego, niezależnego życia, bez konieczności polegania wyłącznie na opiece rodziny. Niezależność ta z kolei otwiera drogę do aktywnego udziału w życiu społecznym oraz do pełniejszego zaistnienia na rynku pracy.
„Lider Dostępności” 2026. Nagrodzono projekty łączące estetykę z dostępnością
W Pałacu Prezydenckim odbyła się gala XI edycji Konkursu Architektoniczno-Urbanistycznego „Lider Dostępności”. Wydarzenie promuje projektowanie uniwersalne oraz rozwiązania, które ułatwiają osobom z niepełnosprawnościami korzystanie z budynków i przestrzeni publicznych. Statuetki laureatom wręczył Prezydent RP Karol Nawrocki. W uroczystości uczestniczyła również Pierwsza Dama Marta Nawrocka.
Do tegorocznej edycji zgłoszono 76 podmiotów. Prezydent, gratulując wszystkim uczestnikom, zwrócił uwagę, że już sama gotowość do przełamywania barier architektonicznych i urbanistycznych świadczy o empatii oraz zaangażowaniu w budowanie wspólnoty.
Karol Nawrocki podkreślił, że dostępność nie musi oznaczać rezygnacji z walorów estetycznych. Jego zdaniem współczesna architektura może jednocześnie zachwycać formą i odpowiadać na potrzeby wszystkich obywateli. Nawiązując do rozwoju gospodarczego Polski, zaznaczył również, że korzyści płynące z tego rozwoju powinny być dostępne dla różnych grup społecznych, w tym osób z niepełnosprawnościami, seniorów i najmłodszych.
Jak wskazał Prezydent, siłę państwa można oceniać także przez jego zdolność do reagowania na potrzeby osób wymagających wsparcia. W tym kontekście szczególną rolę przypisał architektom, samorządowcom i działaczom społecznym, którzy na co dzień podejmują działania na rzecz przełamywania barier.
Niemal 1,3 mln złotych na rozwój usług społecznych w Pabianicach
Pieniądze z Funduszy Europejskich dla Łódzkiego pozwolą zrealizować projekt „Zaopiekowani”, dzięki któremu wsparcie otrzymają osoby potrzebujące pomocy w codziennym funkcjonowaniu. Zarząd Województwa Łódzkiego zadecydował o uruchomieniu naboru na dofinansowanie.
Projekt „Zaopiekowani” koncentrować się będzie na wsparciu potrzebujących w ich miejscu zamieszkania. Działania realizowane dzięki Funduszom Europejskim dla Łódzkiego obejmować będą m.in. dowóz posiłków, transport „od drzwi do drzwi” czy możliwość wypożyczenia sprzętu rehabilitacyjnego i opiekuńczego.
Z projektu skorzystają przede wszystkim osoby, które ze względu na wiek, stan zdrowia lub niepełnosprawność potrzebują pomocy w codziennym funkcjonowaniu. Wsparcie popłynie też do ich opiekunów. To na przykład konsultacje psychologiczne oraz spotkania edukacyjne ze specjalistami z różnych dziedzin, m.in. z dietetykiem czy fizjoterapeutą. Projekt „Zaopiekowani” zakłada też działania ukierunkowane na podnoszenie kwalifikacji i kompetencji osób zaangażowanych w świadczenie usług społecznych.
Przedsięwzięcie będzie realizowane w ramach Zintegrowanych Inwestycji Terytorialnych Łódzkiego Obszaru Metropolitalnego. Nabór na dofinansowanie z Funduszy Europejskich dla Łódzkiego ma charakter niekonkurencyjny. Oznacza to, że o pieniądze mogą ubiegać się jedynie Miasto Pabianice i tamtejsze Miejskie Centrum Pomocy Społecznej.
Piotrków Trybunalski: Nabór do programu Asystent Osobisty Osoby Niepełnosprawnej 2027
Rusza nabór osób zainteresowanych udziałem w programie Asystent Osobisty Osoby Niepełnosprawnej na rok 2027. Zgłoszenia przyjmują pracownicy Miejskiego Ośrodka Pomocy Rodzinie.
Już po raz kolejny Piotrków Trybunalski przystąpi do realizacji programu Asystent Osobisty Osoby Niepełnosprawnej. Rozpoczął się nabór osób chętnych do wzięcia udziału w programie w 2027 roku.
Wprowadzenie usług asystencji osobistej to forma wsparcia w wykonywaniu codziennych czynności oraz funkcjonowaniu w życiu społecznym. Usługi asystencji polegają na wspieraniu osoby z niepełnosprawnością przez asystenta w różnych sferach życia, m.in. poprzez pomoc w czynnościach samoobsługowych, prowadzeniu gospodarstwa domowego, przemieszczania się poza miejscem zamieszkania czy podejmowaniu aktywności życiowej.
Zgodnie z warunkami uczestnikami programu mogą być: